werkbeschrijving

Objecten.

Ik maak mijn objecten van materialen die ik om mij heen vind zoals theekopjes, stoelen, schroot, afval en takken uit het woud. Ik gebruik ook metaal (lood, verroest ijzer), glas en steen, steen waar ik zelf vorm aan geef door erin te hakken. Geluid en licht zijn regelmatig een onderdeel van een object. Kleur vind ik belangrijk.
Ik probeer mijn eigen technieken uit te vinden. Ik plak veel aan en op elkaar, ik stapel en verbind met ijzerdraad. Omdat ik veel materialen gebruik die natuurlijk zijn of waar de tijd overheen is gegaan voegt mijn intuïtieve manier van werken wat toe aan het geheel.

Wat voor mij, en in onze maatschappij met de vele afvalproblemen, belangrijk is, is het feit dat ik materialen op deze manier hergebruik en er een nieuwe betekenis aan geef. Zo zijn mijn hybride bomen objecten gemaakt van stukken boom gecombineerd met afval. Natuur en afval bieden materiaal dat altijd voorhanden is en wat waarde heeft door kleur, vorm of verleden.

Installaties.

Ik probeer mensen op een ander been te zetten door alledaagse situaties bijzonder te maken zoals het drinken van thee, het zitten op een stoel of op de schoot van een vrouw (Speelhuisvrouw), kijken naar de zee (Zeezicht), het uitzicht van mijn atelier (Silhouetkabinet), lopen door een woud (Woudspiraal). Ik gebruik alledaagse materialen die ik gewoon om me heen vind en maak iets wat herkenbaar is in mijn directe omgeving. Ik verschuif de werkelijkheid: het drinken van thee wordt iets met een sensuele bijsmaak en blijkt meerdere lagen te hebben. Lopend door een woud van takken blijk je in een spiraal terecht te zijn gekomen waarin je tot een kern kunt komen. Als je een radioknopje op 'aan' zet (Apparaat Nr.2) blijk je ingewijd te worden in de theorie van het pointillisme en word je aangezet tot het nadenken over trilling. Bovenop een bushokje licht het woord 'zeezicht' op en dan blijk je ook nog eens de zee te kunnen zien en horen, al is dat verstopt in een black box en zomaar midden in het dorp, ver weg van de zee.

Ik presenteer alledaagse voorwerpen en situaties in een nieuwe combinatie en op een bijzondere manier. Ik hoop daarmee in het innerlijk van de kijker een nieuw persoonlijk perspectief te openen.